Kényszer (Compulsion)

I owe thanks for this story to Attila Mislai who translated it.

Üldözték a képek. Mintha az ember váratlanul egy rossz filmben találná magát. Valahányszor babakocsi mellett ment el az utcán, látta magát, amint kirángatja a gyereket a kocsiból és rugdalni kezdi a járdán. Ha egy gyönyörű nővel találkozott, képzeletben letépte a ruháját és megerőszakolta. Amikor a szeretteivel volt, attól rettegett, hogy hirtelen kést ragad és leszúrja valamelyiket. Az otthonában, egyedül, elképzelte, hogyan gyújtja fel a függönyöket. Mikor szabadságra ment, Isten rémisztő parancsa zúgott a fejében minduntalan: „Ne legyen néked más támaszod, mindenedet  hátrahagyva indulj vándorútra.”

Gyötrelmes volt. Minél erősebben igyekezett elűzni a hátborzongató fantáziákat és késztetéseket, annál erősebben kínozták. Végül, keserű dühében, így szólt: „Megérdemled, te szerencsétlen!” Azzal nekiállt elképzelni, megjeleníteni mindent, a lehető legárnyaltabban és legrészletesebben. Hogy taposna meg egy gyereket. Hogyan erőszakolna meg egy nőt. Hogyan mészárolná le a családját. Hogy gyújtaná fel a szülői házat. Hogy indulna útnak mindenét hátrahagyva. És ekkor a képek elvesztették a hatalmukat felette. Egyre sápadtabbak, egyre erőtlenebbek lettek.

This story in English: https://www.stefanhammel.com/blog/2013/07/14/2674/

Słoik Wiatru (A Jar of Wind)

A big thank you to Aleksandra Piatek from Poland who translated the story “A Jar of Wind”.

W Chinach żył pewien człowiek, który złapał wiatr do słoika. Do wszystkich odwiedzających mówił: „Mam go. On jest w środku”. Wielu przychodziło i odchodziło, kręcąc głowami. Nie czuli żadnego świeżego wiatru. Niektórzy pytali: „Co zamierzasz zrobić z tym pustym słoikiem?”

On wyjaśniał z dumą: „Kiedy potrzebuję wiatru, po prostu otwieram słoik i natychmiast przez pokój przechodzi chłodna bryza. Na przykład, gdy przyjmuję gości w moim mieszkaniu na poddaszu latem, narzekają: ‘Uff, jak tu gorąco’, a ja mówię: ‘Chwileczkę, zaraz to załatwię’. Jeden ruch nadgarstka – i świeża bryza przechodzi przez pokój. Albo gdy coś się przypali podczas gotowania, jednym słoikiem wiatru wszystkie zapachy natychmiast znikają”. Kilku powiedziało: „To otwórz słoik!”

Ale on odpowiadał: „Na miłość boską! Wtedy cały wiatr ucieknie. A co potem zrobię ze słoikiem?” Człowiek ten trzymał okna zamknięte, aby żaden zbłąkany podmuch nie przewrócił i nie rozbił słoika. 

Po jego śmierci otworzono słoik. W środku nie było nic oprócz stojącego powietrza. Otworzono okna. Po raz pierwszy świeże powietrze przeszło przez pokój.

(From: Stefan Hammel: The Blade of Grass in the Desert, impress 2012)

The book is available in my Onlineshop.

Kind regards, Stefan

Opróżnianie Szafy (Clearing Out the Cupboard)

I owe thanks to Aleksandra Piatek for translating the story “Clearing Out the Cupboard”.

Mam dużą szafę w salonie. Kiedy wprowadziłam się do mieszkania, starannie ją opróżniłam. Wszystko miało swoje miejsce. Ale przez lata wiele rzeczy, które nie powinny tam być – albo przynajmniej już nie – znalazło swoją drogę do przegródek, półek i szuflad. Moje życie się zmieniło, a inne rzeczy stały się ważne.

Teraz opróżniłam moją szafę. Najpierw wyjęłam wszystko i rozłożyłam na podłodze, tworząc dziki chaos – ale chaos, który miał pewien sens. Mimo to potrzebuję czasu, by wszystko zorganizować. Niektóre rzeczy przywołują wspomnienia. Muszę na nie spojrzeć jeszcze raz. Inne wymagają decyzji. Są rzeczy, które zostaną wyrzucone. Są inne, które będą zachowane, ale nie w tej szafie, lecz gdzie indziej, na przykład na strychu. Jeszcze inne wracają do szafy, ale na inne miejsce.

Cała szafa powinna być na nowo uporządkowana. Ale najpierw wytrę ją z kurzu, a może nawet wypoleruję.

Moja córka właśnie tutaj była. Spojrzała na ogromny bałagan i powiedziała: „Myślałam, że chciałaś posprzątać?”

(From: Stefan Hammel: The Blade of Grass in the Desert, impress 2012)

The book is available in my Onlineshop.

Kind regards, Stefan

A két kaktusz (Two Cactuses)

I owe thanks for this story to Attila Mislai who translated it and Katharina Lamprecht who wrote it.

„Borzasztó!”, jajveszékelt egy kaktusz, „Akkora tüskéim vannak, hogy egyetlen állat sem mer a közelembe jönni. Se madár, se gyík, de még a legparányibb hangya sem. Annyira magányos vagyok!”

„Te panaszkodsz?”, förmedt rá a társa. „Az én tüskéim olyan vékonyak és puhák, olyan gyengék, hogy nem tudom megvédeni magamat. Egyetlen állat sem tart tiszteletben. A gyíkok fel-le mászkálnak rajtam, csiklandoznak aprócska lábaikkal, a madarak oly mélyen vájják csőrüket a húsomba, hogy az már fáj. Utálom az egészet!”

„Mázlista!”, mondta az első kaktusz, „ a gyökereimet is odaadnám egy ilyen élményért!” „Istenkém, bárcsak érezhetném magamon az élet lüktetését!” És csak hajtogatták, csak sírták egymásnak a bajukat hosszasan. Mígnem egyszer nagyszerű gondolatuk támadt: ha kicserélik a tüskéiket, átélhetik egymás örömét. S rövid ideig, csakugyan, mindketten boldogok voltak. Az egyik attól, hogy élvezhette a madarak és gyíkok társaságát, a másik azért, mert végre elmerülhetett a nyugalomban és csendben. De nem tartott soká, kisvártatva újra siránkozni kezdtek. Az egyik fárasztónak, a másik unalmasnak találta új életét, sóvárgott a régi után, így azután visszacseréltek mindent. A megkönnyebbülés persze megint hamar elszállt, és az egész kezdődött elölről.

Egyszer arra járt egy bölcs, öreg kígyó és megpihent az árnyékukban. Egy ideig hallgatta, ahogy egymás szavába vágva mondják a magukét, majd halkan megjegyezte: „Sopánkodás helyett inkább tanulnátok egymástól”. Azzal tovasiklott.

A két kaktusz három éjjel és három nap törte fejét a kígyó szavain. Próbálták megérteni, hogy sikerült olyan különleges tüskéket nevelniük. Tanítani kezdték egymást, megosztották a tapasztalataikat. Némi gyakorlás után végre pontosan tudták, hogy lehet erősebb és nagyobb, vagy épp finomabb és lágyabb tüskéket növeszteni. Minél többet kísérleteztek, annál ügyesebbek lettek, ezerféle színes tüske sarjadt igyekezetük folytán.

Így már képesek voltak egyensúlyt teremteni a csendes nyugalom és az életteli nyüzsgés között. És a bölcs kis kígyó kedvéért mindig fenntartottak egy puha árnyékfoltot kettejük között.

This story in English https://www.stefanhammel.com/blog/2016/02/10/3020/

Kwiat z Wyspy

The story “The Island Flower” has been translated to Polish by Aleksandra Piatek (pronounced “Piontek”). Thank you Aleksandra!

Na małej wyspie pośrodku szerokiego oceanu wyrósł cudowny, złocisto-żółty kwiat. Nikt nie wiedział, jak się tam znalazł, ponieważ na wyspie nie było innych kwiatów tego rodzaju. Mewy przylatywały, aby z zachwytem przyjrzeć się temu cudowi. „Jest tak piękny jak słońce” – mówiły. „Jest tak piękny jak kawałek korala” – mówiły ryby. „Jest tak piękny jak perła na morskim dnie” – powiedział krab, który wyszedł na ląd, aby go obejrzeć. I prawie codziennie przybywały, by podziwiać ten kwiat.

Pewnego dnia, gdy znów przybyły, aby zobaczyć kwiat, odkryły, że złote płatki są brązowe i wysuszone. „Ojej” – powiedziały mewy, ryby i kraby. „Słońce zniszczyło nasz kwiat. Jak teraz możemy odświeżyć nasze serca?” Wszyscy byli smutni. Jednak kilka dni później, w miejscu kwiatu, pojawiła się cudowna, delikatna biała kula. „Co to jest?” – zapytały zwierzęta.

„Jest miękka jak chmura” – mówiły mewy. „Jest lekka jak morska bryza” – powiedziały ryby. „Jest delikatna jak blask słońca na piasku” – dodał krab. I wszyscy cieszyli się. Powiew wiatru porwał tę białą cudowność i rozrzucił ją po wyspie w tysiącach drobnych płatków. „Ojej” – westchnęły mewy, ryby i kraby. „Wiatr porwał naszą kulę. Co teraz rozweseli nasze dusze?” Wszyscy byli smutni.

Pewnego poranka, gdy słońce wschodziło nad morzem, setki, a nawet tysiące cudownych złocisto-żółtych kwiatów zakwitło w złotym porannym świetle. Mewy tańczyły na niebie, ryby w wodzie, a kraby tańczyły radośnie ze swoimi przyjaciółmi, i wszyscy byli szczęśliwi. (…)

(From: Stefan Hammel: The Blade of Grass in the Desert, impress 2012)

The book is available in my Onlineshop.

Kind regards, Stefan

“Hammel Digital” – AI assistant for utilization and supervision

I asked an AI developer to build me a chatbot with offers for therapeutic interventions based on my manual for therapeutic utilization, among other things.

The prototype has been refined and improved over the last few months.

You can find the AI assistant for Utilization and Supervision embedded in my

🔗 Blog.

If you feel like it, you can play around with it (e.g. ask: “my client suffers from moth phobia and tinnitus, how can I help her therapeutically / do you have a story I can tell her) and write me what positive / negative experiences you have had with it and what you think should be improved.

The AI also works if you speak to him in other languages.

I look forward to your feedback 📧.

Your Stefan

Healing Fairy Tales

Pixabay

Do you know about healing fairy tales?

My colleague Allison Quaid designed a beautiful website which can show you how to develop your own fairy tale as a story that can help you or others with traumatic experiences. On this site you will also find examples of such tales which you may find useful to read or tell to yourself and others. Curious?

Find out about the power of healing fairytales on

www.healingfairytales.com!

Le loup de mer et le loup de terre

Un jour, le loup de mer reҫu la visite du loup de terre. Les deux se connaissaient déjà depuis l’école des loups. Le loup de mer avait parcouru le monde et vécut beaucoup d’aventures et il rentra chez lui riche de trésors et d’expériences. Le loup de terre était resté chez soi dans sa tannière. Il rencontra une louve de terre et eut des louveteaux de terre. Et maintenant, il a beaucoup de petits-louveteaux et des arrière-petits-louveteaux, et tous sont devenus de vrais, bons loups de terre.

«Parfois j’aimerais refaire ma vie», dit le loup de terre au loup de mer. «C’est la même chose pour moi», dit ce dernier. «Je ferais beaucoup de choses différemment», dit le loup de terre. «Oui, moi aussi», répondit le loup de mer. «Je naviguerais les océans», rêva le loup de terre. «Je me marierais», soupira le loup de mer. «Je vivrais des aventures», expliqua le loup de terre. «J’aurais des louveteaux», dit le loup de mer. «Je serais un loup de mer riche. J’aurais vécu des expériences  périlleuses et magnifiques, dont je pourrais raconter les histoires», dit le loup de terre avec enthousiasme. «Moi, j’aurais des petits-enfants et des arrière-petits-enfants qui m’aimeraient et qui s’occuperaient de moi quand je serais vieux et malade», assura le loup de mer.

«Et ce serait moi qui serait maintenant assis avec toi dans cette tannière de loup de mer», continua le loup de terre, « …et moi avec toi… », rajouta le loup de mer. Le loup de terre hocha la tête : «Et puis maintenant tu me dirais : “Parfois, j’aimerais bien refaire ma vie” et moi, je répondrais : “Oui, c’est la même chose pour moi.”»

At Dying Beds

At dying beds I’ve experienced a lot of silence – which felt at times good, at times disturbing. Dying people will be almost always be in coma in their last hours (and, mostly, days). What hinders us from speaking with the dying?

  • As family members, we may be in a shock state, frozen or confused.
  • We may be insecure if they hear and understand us.
  • We may be insecure what is relevant and helpful for them.
  • We may feel insecure what the staff thinks of us if we behave unconventional.
But surely, if we find out what hinders us from speaking and acting, this can free us and widen the range of our possibilities, to the benefit of both ourselves and the patient.

Sometimes it’s extremely difficult to notice and interpret any nonverbal reactions of coma patients. In other cases we need to sharpen our senses. With no other body reactions left, often there are still reactions on our words, or on caressing, in the patients’ changing his of breath style and rhythm (unless on a breathing machine).
If we do find tiny nonverbal reactions or changes of the way of breathing, the questions are:

  • Does the patient show this behavior repeatedly (every time) when we bring up a certain topic or do something particular (or when a certain person is arriving or leaving or being mentioned)?
  • Do we rather see the reaction as one of stress or relief?

I would like to summarize a few things that I have learned from the Encounters I had with dying people.
1. Treat dying people as living people.                                                                              2. At a dying bed, get aware of what hinders you from acting and speaking free. Free yourself to get flexible.
3. Observe which tiny reactions (movements, mimics, breath) the dying person shows repeatedly on certain key words, persons, behavior. Are they reacions of stress, relief or interest? Which are the triggers?
4. Dying patients may be in coma, but they’re usually not deaf. Choose your words well. No catastrophic medical descriptions or burial talk.
5. Create rapport. Introduce yourself and tell your aim shortly. Use body contact, use your voice and breath pacing.
6. See a coma patient as someone who is already in trance. Create rapport. Interventions can start right away, without induction
7. The subconscious responds strongly to imagery. Speak in a dream language. Use metaphors, avoid abstract words.
8. Breath pacing and leading can regulate pain or breath problems (and can regulate breath down till it almost stops).
9. Breath, blood pressure and heart rate can also be regulated by metaphors (f. e. of a flying eagle, a pulsating jellyfish or a manta ray).
10. Speak about emotional content rather than about facts.
11. Express in metaphors or more directly that it is possible and good to let go – of live, of psychological problems of body problems.
12. Use metaphoric terms to speak about the good future.
13. Introduce thoughts like “You can love them from the other side”, “things will change, relations go on”.
14. Use negative terms only with a good reason. Except for pacing strong pain, don’t mention “pain” but “body sensations”. Teach this to the relatives.
15. People will rather die when they’re ready to go. What may help: Rituals, a bye-bye from family members, messages of “letting go”.

The Good Shepherd

I would like to say something about breath pacing, and about texts that we can recite to a dying Person.
I knew Mrs. Seiberth, and we had liked each other. I knew that she was a religious woman and that she wished that her son would come and see her. Asked why he doesn’t come she said: “He’s living far away. – But also, he is afraid of seeing me so sick.” When I was visiting her now she was in coma. She looked into an empty space. With every breath she made a coughing sound. I put my hands on her arm. Calm and slowly, with long pauses in the pace of her breath I recited the psalm of the good shepherd. Her breath went calmer and the coughing noise went silent. But at the words “thy rod and staff they comfort me” the coughing came back. Maybe they reminded her of something that made her sad? The concept of systematic desensitation of fears came to my mind. So I repeated these very words so often in a very calm and friendly tone till the coughing disappeared again. Then I continued. At the words “in the presence of my enemies” the coughing came back. I did the same procedure of repeating the words in a friendly tone till the coughing was gone and she was breathing calmly. At the words “Goodness and mercy will follow me all my life” her breath got even calmer. So I repeated these words many times till it got even calmer. I finished the Psalm and said “I would like to say bye-bye now.” Immediately the coughing noise came back and continued with every breath. “I will come back, I will come back, I will come back…” I said, and the noise disappeared. The next day I visited her I read the same psalm to her. Her breath was calm and silent all the time. Only when I said that now I would leave the coughing noise came back. “I come again, I come again, I come again…” I said till it was calm again. The next day I was about ninety minutes later than on the previous days. Entering her room I saw a man who introduced himself as her son. “She’s died an hour ago.” He said. „Was she still alive when you came?“ „Yes“, he said. (Stefan Hammel, Handbook of Therapeutic Storytelling, Karnac, London 2017/18)